Η ταινία της ημέρας: Adua and her friends (1960)

Από τις ψαγμένες και λιγότερες γνωστές ταινίες του ιταλικού Νεορεαλισμού, παρά τα μεγάλα ονόματα (όπως ο Μαρτσέλο Μαστρογιάννι και η Σιμόν Σινιορέ) στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, η ''Adua e le compagne'', πραγματεύεται την ιστορία τεσσάρων γυναικών που εγκαταλλείπουν το αρχαιότερο επάγγελμα αναζητώντας μια καλύτερη μοίρα, σε μια κοινωνία που αλλάζει. Η ταινία φέρει την υπογραφή του Αντόνιο Πιετράντζελι, ενός δεξιοτέχνη του σελιλόιντ, που το σκηνοθετικό έργο του αδικήθηκε, κάτω από την σκιά των ακόμα μεγαλύτερων τιτάνων του ιταλικού σινεμά.

Υπόθεση:  

Το 1958, η ιταλική κυβέρνηση ενεργοποιεί τον Νόμο της σοσιαλίστριας Λίνα Μέρλιν, και επιβάλλει το κλείσιμο όλων των νόμιμων και μη οίκων ανοχής. Τέσσερις πόρνες, με ''αρχηγό'' τους την δυναμική Άντουα (Σιμόν Σινιορέ), προσπαθούν να ξεφύγουν από την προηγούμενη ζωή τους, ανοίγοντας μαζί ένα εστιατόριο, στην επαρχία. Εκεί αρχίζουν έναν σκληρό αγώνα επιβίωσης και επίτευξης της ισότιμης κοινωνικής τους ένταξης. Όμως, για μοιραίους λόγους, αναγκάζονται να επιστρέψουν τελικά στο πεζοδρόμιο.

Χαρακτήρες:

Άντουα: (Simon Signoret) Η Άντουα είναι η μεγαλύτερη σε ηλικία από τις τέσσερις πόρνες, έχει συναίσθηση οτι η ομορφιά της είναι αναλώσιμη και για αυτό πασχίζει να αλλάξει ζωή με περισσότερο ζήλο από τις υπόλοιπες. Γίνεται η συντονίστρια της ομάδας, παίρνοντας όλες τις ευθύνες και τις πρωτοβουλίες του εγχειρήματος. Παράλληλα, δοκιμάζει να βιώσει τον αυθεντικό έρωτα στο πλευρό του Πιέτρο (Μαρτσέλο Μαστρογιάννι), ενός αιώνιου εργένη και ζαμανφουτίστα, που βλέπει στο πρόσωπό της το υποκατάστατο της καταπιεστικής μητέρας του. Παρά την εμπειρία της από τους άντρες, η Άντουα ρισκάρει και επιτρέπει στον εαυτό της να τον εμπιστευτεί και να του ανοιχτεί. Όμως ο ανώριμος και επιπόλαιος αυτός χαρακτήρας δεν μπορεί να βοηθήσει ούτε τον ίδιο του τον εαυτό, από τις κακές επιλογές. (Σ.σ. Η πειστικότητα και το πάθος με το οποίο η Σιμόν Σινιορέ υποδύεται την προδομένη γυναίκα, που εξαπατήθηκε από την ίδια της την ευπιστία, δεν μπορεί να είναι άσχετη με το γεγονός οτι η ηθοποιός βίωσε μια παρόμοια κατάσταση στην πραγματική της ζωή: ο σύντροφός της Υβ Μοντάν την εξαπάτησε ούτε λίγο ούτε πολύ με μια Μαίριλυν Μονρό. Η οργή είναι κάτι που αποτυπώνεται βιωματικά). Η Άντουα ρίσκαρε και εμπιστεύτηκε τον Πιέτρο, αναπόφευκτα, όπως συμβαίνει πάντοτε στην ζωή. Ο Πιετράντζελι εστιάζει εξάλλου στο πώς συνδέεται η γυναικεία χειραφέτηση με την καχυποψία απέναντι στο ισχυρό φύλο. Η Άντουα απογοητευμένη και μισότρελη, επιστέφει στο δράμα της πορνείας.

Μαριλίνα: (Emmanuelle Riva) Η Μαριλίνα είναι ίσως η πιο κυνική και λακωνική της παρέας. Νέα και όμορφη, δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στη μοίρα της καθωσπρέπει γυναίκας, ρέποντας κάθε τόσο στην παλιά της ζωή που ταιριάζει με την ψυχική της αναπηρία. Συναισθηματικά ψυχρή, βρίσκει στον νόθο γιό της ένα κίνητρο για να μπεί στο σωστό δρόμο, αλλά ταυτόχρονα λυγίζει από το βάρος της αναξιότητας της ώς μητέρας και ξεσπά επάνω του. Αναμφισβήτητα δεν είναι μια μητρική φιγούρα για αυτόν, όσο κι αν το προσπαθεί, ανίκανη να εκφράσει την αγάπη της γι'αυτόν με άλλο τρόπο, εκτός από καταπίεση και επιτακτικό τόνο. Κατά βάθος αναζητά την απόλυτη ανεξαρτησία της και γι'αυτό είναι απόμακρη με τις άλλες. Αρχικά σχετίζεται με τον Πιέτρο, όμως χωρίς να νιώσει κάποια αισθήματα γι'αυτόν. Ίσως αναζητά στους άντρες την εξασφάλισή της, παρά την ανθρώπινη επαφή. Άκαμπτη και ρεαλίστρια, δεν εμπιστεύεται κανέναν και συμβιβάζεται κυνικά με την επιστροφή στο επάγγελμα της πόρνης- στέλνοντας τον γιό της στην παραμάνα που τον μεγάλωνε τόσα χρόνια. Η ερμηνεία του μικρού αγοριού, Καρλέττο, είναι από τις πιο σπαρακτικές στιγμές της ταινίας: εύθραυστος αλλά ταυτόχρονα προσαρμοστικός στις κυκλοθυμίες της μητέρας του, συμβολίζει την νέα γενιά ανδρών που προέκυψαν από την χειραφέτηση της γυναίκας. (Η Εμμανουέλ Ριβά είναι εκπληκτικά εκφραστική στο ρόλο της Μαριλίνα, μια τεράστια πλήν όμως υποτιμημένη γαλλίδα ηθοποιός. Μετά το ''Adua e le compagne'', πρωταγωνίστησε στην ταινία της καριέρας της, την αξεπέραστη ''Χιροσίμα, αγάπη μου'' του Αλαίν Ρενέ. Ο γαλλικός κινηματογράφος ποτέ δεν της συγχώρησε αυτή την κορύφωση, αφού δεν βρέθηκε έκτοτε ρόλος ανάλογος του πρωτεϊκού ταλέντου της.)

Μίλλυ: (Gina Rovere) Η Μίλλυ είναι μια παθητική, μητρική φιγούρα ανάμεσα στην παρέα της Άντουα. Ακολουθεί τις άλλες τρείς, ανίκανη να διαλέξει ένα δρόμο αυτονομίας για τον εαυτό της. Η ανθρώπινη πλευρά της φαίνεται τόσο από την προστατευτικότητά της προς τον γιό της Μαριλίνα, όσο και από την αγνή και ειλικρινή στάση της προς τον αρραβωνιαστικό της, Εμίλιο. Αποδέχεται καρτερικά την απόρριψη του Εμίλιο, όταν αυτός μαθαίνει για το παρελθόν της και φανταζόμαστε οτι με την ίδια καρτερικότητα επιστρέφει στο πεζοδρόμιο, μετά την ματαίωση των ονείρων της. Στον αντίποδα της κυνικής Μαριλίνα, η Μίλλυ αρνείται να παντρευτεί τον Εμίλιο και να ακολουθήσει ανεξάρτητη ζωή, μακριά από τις φίλες της. Αυτό της κοστίζει ακριβά, όμως την ανεβάζει στα μάτια της Άντουα- και τα δικά μας.

Λολίτα: (Sandra Milo) Η Λολίτα είναι η αφελής, ονειροπαρμένη και φιλόδοξη πόρνη που αποδεικνύεται η πιο απρόθυμη απ'όλες να εγκαταλλείψει το δρόμο του εύκολου χρήματος. Συνεισφέρει λιγότερο απ'όλες στο εστιατόριο, έχοντας κατά νου να ακολουθήσει καριέρα ηθοποιού. Τζογάρει τα χρήματά της στον ''μάνατζερ'' και εραστή της, Στέφανο, ο οποίος εξαφανίζεται μαζί με τους κόπους μιας ολόκληρης ζωής. Η αιώνια αισιόδοξη Λολίτα όμως, δεν πτοείται από το πάθημα της χαζομάρας της, αφού, όσο είναι νέα και όμορφη, πάντα θα υπάρχουν δρόμοι προς την επιτυχία. Πεμπτουσιακή πόρνη, δεν μαθαίνουμε τι απογίνεται στο τέλος, αλλά μπορούμε να υποθέσουμε τα πάντα.

Finale/Ending/ Συμπέρασμα: 

Είναι φανερό οτι για τους περισσότερους από τους άντρες στην ταινία, η  γυναίκα είναι ένα αντικείμενο και μάλιστα κερδοφόρο ή, στην καλύτερη περίπτωση, μια εκδοχή του αρχετύπου της μητέρας. Οι τέσσερις γυναίκες φαίνεται οτι καταλαβαίνουν καλά πια είναι η θέση τους, και αυτό δίνει στις προσπάθειές τους μια ηρωική διάσταση. Το φινάλε της ταινίας μπορεί να είναι άδοξο για αυτές, εξαιτίας των περιστάσεων, όμως δεν μπορεί να αναιρέσει τον προσωπικό θρίαμβο της θέλησής τους. Φυσικά, η ψυχογράφηση των τεσσάρων ηρωίδων είναι πάντα ρεαλιστική και ειλικρινής: ο Πιετράντζελι δεν νοιάζεται να μας πείσει οτι οι πρώην πόρνες πέτυχαν την απόλυτη ηθική μεταστροφή- η νοσταλγική υπενθύμιση της προηγουμένως  ''εύκολης'' ζωής, είναι φυσιολογικά ανθρώπινη, για τις όψιμες σκλάβες της κουζίνας. Ο σκηνοθέτης δίνει χώρο και ισότιμη προβολή στην καθεμία από τις πρωταγωνίστριες, για να εκφράσουν κάποιες από τις ιδιαιτερότητες της πολύπλευρης γυναικείας φύσης. Το διαμαντάκι αυτό του ιταλικού νεορεαλισμού, ενέχει αναπόφευκτα κάποιους κοινωνικούς και πολιτικούς προβληματισμούς, εκτός από τις άρτιες ερμηνείες και τους έξοχους ηθοποιούς που σε κάνουν να μην παίρνεις τα μάτια σου από την οθόνη για όλα εκείνα τα 106 λεπτά.

Στιγμιότυπα:

Συνέντευξη: ΕΜΜΑΝΟΥΕΛ ΡΙΒΑ (23/10/2012)

''Έχουμε όλοι πολλές ζωές. Για μένα μια νέα ζωή αρχίζει κάθε δέκα χρόνια, πάνω-κάτω. Κάθε ζωή είναι διαφορετική, κάθε ζωή έχει θετικά και λιγότερο θετικά. Μη μου ζητάτε να επιλέξω μια.''

(23/10/2012)

Μέχρι πρόσφατα η Εμμανουέλ Ριβά ήταν η ηθοποιός που έλαμψε στο ''Χιροσίμα Αγάπη Μου'', που κυκλοφόρησε στα 1959. Από το Φεστιβάλ των Καννών του 2012 και μετά, έγινε η ηθοποιός που βοήθησε τον Μίκαελ Χάνεκε να κερδίσει έναν δεύτερο Χρυσό Φοίνικα. Συνάντηση με έναν θρύλο ηλικίας 85 ετών.

Ο Μίκαελ Χάνεκε και Η Αγάπη. Ειλικρινά, δεν με πείθει ο τίτλος. Ο πιό αδίστακτος από τους σκηνοθέτες, ένας βαθιά στοχαστικός, είναι δυνατόν να πιστεύει στην Αγάπη; Funny Games, Η Δασκάλα του Πιάνου, ο Κρυμμένος, η Λευκή Κορδέλα: και ο κατάλογος των ταινιών του που έκαναν θραύση, δεν έχει τέλος. Αλλά αυτές δεν έχουν σχέση με την Αγάπη εδώ και τώρα. Ο Ζώρζ και η Άνν, ενσαρκώνονται με τόσο εκπληκτικό τρόπο από τα δύο εναπομείναντα ιερά-τέρατα του σινεμά, Ζαν Λουί Τρεντινιάν και Εμμανουέλ Ριβά, ώστε θα τους λατρέψετε.

Στην ηλικία των 80, δύο ηλικιωμένοι δάσκαλοι μουσικής γίνονται ένα. Πρόκειται για μια αξιοζήλευτη ένωση σε μία ύπαρξη. Αποδεικνύεται οτι ζούν σε ένα διαμέρισμα στο Παρίσι, χωρίς ιδιαίτερα οικονομικά προβλήματα, που τους επιτρέπουν να βρίσκονται σε ετοιμότητα και να παρακολουθούν τακτικά μουσικά κοντσέρτα. Αλλά, εντελώς ξαφνικά, ένα εγκεφαλικό επεισόδιο πλήττει την Άνν. Το παράλυτο χέρι, είναι μόνο η αρχή για μια αγωνιώδη διαδικασία αποσύνθεσης. Ο Ζώρζ, η Άνν και η κόρη τους (Ιζαμπέλ Ιπέρ) το πολεμούν αξιοθαύμαστα, όμως ένα πικρό τέλος, σχεδόν συγκλονιστικό, είναι τόσο αναπόφευκτο όσο και η ίδια η ζωή.

Τις στιγμές της παραλαβής του Χρυσού Φοίνικα στις Κάννες, ο Χάνεκε δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει τους ηθοποιούς του. Και είναι απόλυτα εύλογο. ''Είναι η ταινία τους, αυτοί είναι η ουσία της ταινίας''. Εμείς συναντήσαμε την Εμμανουέλ Ριβά στο Φεστιβάλ των Καννών αλλά και στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Film de Gand.

Niels Ruell: Δεν σας φόβισε η σκληρότητα της φθοράς, στον ρόλο σας ώς Άνν; Μερικές στιγμές μοιάζει ανυπόφορη.

Emmanuelle Riva: Εσείς έχετε αυτή την αίσθηση, όπως και πολλοί από τους θεατές. Αλλά αυτό δεν ήταν πρόβλημα για εμένα. Εγώ απλώς φρόντισα να δώσω ζωή σε ό,τι ήταν γραμμένο στο χαρτί, να δώσω υπόσταση στο ρήμα. Από την πρώτη κιόλας λήψη, ο Χάνεκε μου δήλωσε οτι το παίξιμο ήταν πολύ καλό, αλλά και πολύ μαλακό και τρυφερό. Δεν είχε νόημα: αυτό ήταν το κλειδί για την ερμηνεία και για την ταινία. Έπειτα, εκείνος δεν δίστασε για μια δεύτερη λήψη. Έναν τέτοιο ρόλο δεν θα μπορούσα να τον αρνηθώ, ακόμα κι αν χρειαζόταν να εξαντλήσω πλήρως όλες τις ερμηνευτικές μου δυνατότητες. Βαθειά μέσα μου, ήξερα οτι ήμουν σε θέση να αναλάβω αυτό το ρόλο. Η πρόταση μου ήρθε σε μια τέλεια χρονική στιγμή της ζωής μου. Ήταν ένα μεγάλο δώρο. Επί δύο μήνες μπόρεσα να απελευθερώσω σταθερά όλο μου το πάθος με δύναμη. Έκανα μακρινούς περίπατους κατά μήκος του Σηκουάνα, αποσπασμένη από τις σκέψεις μου. Τα γυρίσματα ήταν μια καταπληκτική εμπειρία, ειδικά με το πνεύμα συναδελφικής αλληλεγγύης που επικρατούσε στην ομάδα. Όλοι βαδίζαμε προς την ίδια κατεύθυνση. Θα ήθελα να πώ ότι στάθηκα πολύ τυχερή.

Niels Ruell: Ποιά ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση για εσάς; Το να αναπαραστήσετε την παράλυση των άκρων ή το να αποδώσετε τον ψυχολογικό τρόμο του ανθρώπου που συνειδητοποιεί οτι μετατρέπεται σταδιακά σε ένα φυτό;

Emmanuelle Riva: Το να προσποιηθείς οτι το χέρι σου είναι παράλυτο, το σαγόνι σου παραμορφωμένο και οτι τα πόδια σου δεν σε υπακούουν, είναι περισσότερο ένα θέμα τεχνικής. Όμως, πώς βιώνουμε αυτές τις στιγμές; Τι συναισθήματα περνούν απ'το κεφάλι μας; Δεν είχα κάποιο προκαθορισμένο σχέδιο, όμως μέρα με τη μέρα, ένιωθα οτι γλιστρούσα κάτω από το δέρμα της Άνν. Έχω παίξει σε δεκάδες ταινίες, όμως πιστέψτε με, τέτοια ταύτιση με έναν χαρακτήρα- αυτό ήταν φοβερό. Ήταν επίσης απαραίτητο. Έπρεπε να ξεφύγω πάση θυσία από την ερμηνευτική μετριότητα.

Niels Ruell: Δεν θα με κάνετε να πιστέψω οτι τα καταφέρατε όλα αυτά μόνη σας...

 Emmanuelle Riva: Το να μάθω να μετακινούμαι με την ηλεκτρική αναπηρική καρέκλα, μου φάνηκε ιδιαίτερα δύσκολο. Μετά βίας μπορούσα να ελέγξω αυτό το πράγμα που τσουλάει προς τα μπρός. Ο Χάνεκε μου υπέδειξε πως να χειρίζομαι αυτή τη συσκευή. Αυτό είναι απόδειξη οτι πραγματικά, δεν είναι και τόσο προφανής ο χειρισμός της. Θα έλεγα οτι ο Χάνεκε με δίδαξε... Σύμφωνα με το σενάριο, έπρεπε να κάνω ένα αστείο με τον Ζώρζ: να μηδενίσω την ταχύτητα πατώντας φρένο την τελευταία στιγμή. Αυτό με ανησύχησε. Φοβόμουν μήν φρενάρω πολύ αργά ή μήπως πατήσω το λάθος κουμπί. Έδειξε την απελπισία του (σ.σ. ο σκηνοθέτης, Χάνεκε) με ένα χτύπημα στον τοίχο, σαν να ήθελε να τον σπάσει, αλλά δεν υπήρξε πρόβλημα, εκτός από κάποιους σοβαρούς τραυματισμούς και τον Ζαν Λουί Τρεντινιάν που τα έχασε. Και ποιός δεν θα τα έχανε; (γέλια) Η σκηνή του ντους δεν ήταν πολύ ευχάριστη. Ακριβώς επειδή έπρεπε να είμαι γυμνή και έπιασα ένα κρύωμα. Αλλά ήταν κι αυτό ένα μέρος του έργου, που ο θεατής πρέπει να το δεί. Ο Χάνεκε ήθελε να δείξει τις εξαιρετικά δύσκολες σκηνές από την ζωή του Ζώρζ και της Άνν. Αφαίρεσε σχεδόν όλα τα ευχάριστα. Δεν είναι απλώς ρεαλισμός, είναι η παρουσίαση μιας πραγματικότητας.

 Niels Ruell: Είναι αυτή, η καλύτερη ερμηνεία σας;

 Emmanuelle Riva: Δεν το νομίζω, σε ό,τι έχει να κάνει με την ερμηνεία ή την εκτέλεση. Οφείλω να ομολογήσω οτι δεν μου αρέσει η λέξη ''ηθοποιός''. Μας βλέπω περισσότερο ως εκείνους τους ανθρώπους που μεταδίδουν το έργο του συγγραφέα στο κοινό. Μου κάνει εντύπωση, ωστόσο, που η ηλικία του ρόλου ταιριάζει με την δική μου. Τέτοιες περιπτώσεις συνέβησαν επίσης κατά την εποχή των ''Χιροσίμα Αγάπη μου'', ''Leon Morin Pretre'' και ''Therese Desqueyroux'. Σε αυτές τις ταινίες, μου ζητήθηκε να ενσαρκώσω χαρακτήρες με παρόμοια ηλικία και ιδιοσυγκρασία. Αλλά θεωρώ οτι είναι δύσκολο να συγκριθούν οι εποχές. Έχουμε όλοι πολλές ζωές. Για μένα μια νέα ζωή αρχίζει κάθε δέκα χρόνια, πάνω-κάτω. Κάθε ζωή είναι διαφορετική, κάθε ζωή έχει θετικά και λιγότερο θετικά. Μη μου ζητάτε να επιλέξω μια.


 Niels Ruell: Έχετε κάνει θέατρο, έχετε γράψει ποίηση, έχετε συνεργαστεί με τον Μάρκο Μπελόκιο, τον Κριστόφ Κισλόφσκι, τον Ζάν Πιέρ Μελβίλ και τον Φιλίπ Γκαρέλ. Κι όμως, δύο ταινίες σας ξεχωρίζουν: Αγάπη και Χιροσίμα Αγάπη Μου.

 Emmanuelle Riva: Δεν είμαι τυφλή, το αντιλαμβάνομαι πάρα πολύ καλά αυτό. Και οι δύο ταινίες είναι για τον έρωτα. Δύο ρόλοι που μου έπεσαν από τον ουρανό. Εκτός από έναν πολύ μικρό ρόλο στην Les Grandes Families, δίπλα στον Ζαν Γκαμπέν, δεν είχα καμμία εμπειρία στον κινηματογράφο όταν ο Ρενέ με επέλεξε. Στο Χιροσίμα Αγάπη Μου, υπάρχει ένας αδύνατος έρωτας. Ο έρωτας είναι σχεδόν το τρίτο πρόσωπο στον έρωτα.

 Niels Ruell: Τι αισθανθήκατε βλέποντας την Αγάπη για πρώτη φορά;

 Emmanuelle Riva: Η ταινία είχε μείνει στην σκέψη μου. Δεν ήμουν έτοιμη. Ήθελα να δω την ταινία περισσότερες από δύο φορές. Μερικές φορές νομίζω οτι η Αγάπη μπορεί να μας βοηθήσει να ζήσουμε, να αγαπήσουμε, να πεθάνουμε. Λίγες ταινίες έχουν αυτό το αποτέλεσμα. Ο Χάνεκε έχει μια ξεκάθαρη οπτική, ξέρει ακριβώς που θέλει να πάει και δεν αποσπάται η προσοχή του. Χωρίς μελοδραματισμούς, χωρίς συναισθηματισμούς, χωρίς υποχωρήσεις. Το τελικό αποτέλεσμα είναι απλό, τόσο απλό. Κάθε σκηνή είναι ένα σύνολο. Τις θεωρώ σαν μια φανταστική ακολουθία από πίνακες: πόσο μεγαλειώδες, για να εκφράσεις την απουσία!

 Niels Ruell: Πόσο σημαντική είναι η Αγάπη, στην καρδιά του Χάνεκε;

 Emmanuelle Riva: Ο Χάνεκε δεν κρύβει οτι εμπνεύστηκε από το δράμα μιας θεία του, που του ήταν πολύ αγαπητή. Δεν μπορούσε να μην κάνει αυτή την ταινία. Η ταινία ήταν αυτός, έπρεπε να την μοιραστεί μαζί μας.
 

(Η αρχική συνέντευξη στο AGENDAmagazine.be)

Η ταινία της ημέρας : Leon Morin priest,1961 (GREEK SUBS)

 

 

(Πρωταγωνιστούν: Ζάν Πόλ Μπελμοντό, Εμανουέλ Ριβά)

Από τις πρώτες-πρώτες ταινίες όπου πρωταγωνίστησε ο Ζάν Πόλ Μπελμοντό, (γνωστή με τον ελληνικό τίτλο ''Ο Εφημέριος'), γυρίστηκε από τον Ζάν Πιέρ Μελβίλ στα 1961,στο πλαίσιο μιας τριλογίας για την γαλλική εμπειρία της Κατοχής του Άξονα.Ο Μπελμοντό, αινιγματικός στον ρόλο του αφοσιωμένου ιερέα που αρνείται τις χαρές της ζωής, και δίπλα του η ήρεμη δύναμη του γαλλικού σινεμά, Εμμανουέλ Ριβά (η οποία βραβεύτηκε προσφάτως στις Κάννες, στην δημιουργική ηλικία των 85!) στον ρόλο της εριστικής αντικομφορμίστριας. Ένας μονόπλευρος(;) έρωτας με το αναμενόμενο, πικρό τέλος.
------------------------------------------------------------------------------------

Υπόθεση:

Η υπόθεση της ταινίας ξετυλίγεται σε μια ανώνυμη γαλλική πόλη, από την ιταλική και γερμανική κατοχή ώς την απελευθέρωση- μια χρονική επιλογή καθόλου τυχαία. Οι άντρες λείπουν στην Αντίσταση και, αυτή η υποχρεωτική λειψανδρία, αναγκάζει τις νεαρές γυναίκες να καταφύγουν σε πρόσκαιρες ερωτικές λύσεις: άλλες βολεύονται με τους γοητευτικούς ιταλούς στρατιώτες, άλλες με τους γερμανούς κατακτητές, αμερικανούς απελευθερωτές, ντόπιους μαυραγορίτες και ...μόνο ο νεαρός και  όμορφος ιερέας της ενορίας του Αγίου Βερνάρδου, ο Leon Morin (Ζαν Πόλ Μπελμοντό), παραμένει ο ευσεβής τους πόθος. Ανάμεσα σε αυτές τις γυναίκες, είναι και η Barny (Εμμανουέλ Ριβά), χήρα εβραίου, που μεγαλώνει μόνη την κόρη της, δουλεύοντας στην γραμματεία μιας Φιλοσοφικής σχολής. Άν και φανατική κομμουνίστρια και άθεη, η Barny αποφασίζει να βαπτίσει την κόρη της, που είναι κατά το ήμισυ εβραία, για να την γλιτώσει απ'το κυνηγητό των Γερμανών. Η γνωριμία της με τον Leon, ξεκινά κάπως έτσι, και προχωρά με ατελείωτες, αλλά πολύ ουσιαστικές και ψυχαγωγικές λεκτικές κόντρες, φιλοσοφικού και θεολογικού χαρακτήρα, που θα έχουν αποτέλεσμα τον προσηλυτισμό της στον Καθολικισμό. Η ερωτική έλξη είναι μοιραία, για αυτή τη γυναίκα που βρίσκει στο πρόσωπο του μοναδικού εναπομείναντα αρσενικού το υποκατάστατο του σύζυγου, φίλου, πατέρα του παιδιού της.

Χαρακτήρες:

-Η Barny:  Η ηρωίδα είναι φαινομενικά μια απλή, καθημερινή γυναίκα. Σε ψυχολογικό βάθος όμως, οι περιστάσεις του πολέμου, της χηρείας και της αναγκαστικής μοναξιάς της, έχουν επιφέρει βαθύτερες αλλοιώσεις στην προσωπικότητά της, και την έχουν καταστήσει ευάλωτη σε συναισθηματικά ρίσκα, υποκινούμενα από την ανάγκη της για επικοινωνία. Αντικείμενα των θολών φαντασιώσεών της, είναι αρχικά η συνεργάτης της, Sabine, και στη συνέχεια ο ιερέας Leon. Η προοπτική ολοκλήρωσης με την Sabine είναι ανοιχτή, αφού εκείνη φαίνεται να μοιράζεται σε κάποιο βαθμό τις ίδιες διαθέσεις- όμως προσκρούει σε ηθικά εμπόδια. Η Barny περιγράφει στην φίλη της τον χαρακτήρα αυτού του πλατωνικού έρωτα, για το πως βρίσκει στο πρόσωπο της Sabine ένα ανώτερο μοντέλο ανεξάρτητης γυναικείας ύπαρξης- την περιγράφει σαν μια ''Παλλάδα'', μια ''Αμαζόνα'', μια ''Σαμουράι''. (''Ένιωθα να μας ενώνουν δεσμοί δυνατότεροι από αυτούς της συνουσίας''). Φανερά η Barny διαθέτει μια πλαστική προσωπικότητα, πρόσφορη για καθοδήγηση από τον οποιονδήποτε. Και αυτό το εύπλαστο του χαρακτήρα της, την κάνει ιδανικό θύμα, τόσο του εκκλησιαστικού παράγοντα, όσο και του ατόμου-Λεόν.

- Ο Leon: Ο Leon είναι αμφιλεγόμενο πρόσωπο. Για την Barny είναι λίγο από ποιμένας, δάσκαλος, ιερέας, καθοδηγητής.  Η συντροφιά του, που της προσφέρει πρόθυμα, δημιουργεί φανερά τις συνθήκες για ανάπτυξη εμμονής και προσκόλλησης. Η Barny εθίζεται, δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τις ζωηρές συζητήσεις μαζί του-άν και, στην πραγματικότητα είναι κάτι πολύ παραπάνω από τις συζητήσεις, αυτό που τους συνδέει. (''Ένιωθα σαν στο σπίτι μου,  όπως ποτέ δεν ένιωσα, πουθενά....''). Βρίσκει σε αυτόν το alter ego της. Το αντικείμενο εγκεφαλικής και ψυχικής έλξης. Είναι ''αλάνθαστος'' κι αυτό τον κάνει ακαταμάχητο- ή μήπως απλά η αυτοπεποίθησή του, κάνει την σοφία του πιο πειστική; Ο Ζαν Πόλ Μπελμοντό ώς ηθοποιός, ισορροπεί λεπτά μεταξύ της τρυφερότητας και της αλαζονείας: ο Leon του, ανέχεται και κατανοεί τα σφάλματα της Barny, όμως παράλληλα την κατευθύνει υπογείως προς τον δρόμο που θεωρεί αυτός σωστό. Την κατηγορεί για ισχυρογνωμοσύνη και την ωθεί στην ταπείνωση, ώστε να μπορέσει να της επιβληθεί ευκολότερα. Χρησιμοποιεί την αρσενική του ταυτότητα για να αφυπνίσει το ενδιαφέρον της για τους άντρες- όταν όμως εκείνη πάψει να ενδιαφέρεται για την Sabine, αυτός αποσύρει κάθε υπόνοια φλέρτ απέναντί της. Χωρίς ίχνος συναισθηματισμού, εμφανίζεται και εξαφανίζεται από την ζωή της, αφήνοντάς την μετέωρη, στην αρχική της μοναξιά. Η ηθική μεταμόρφωση που της προσφέρει, της αφήνει εν τέλει μια πικρή γεύση. Για εκείνον, ο εκχριστιανισμός της, είναι η νίκη που ήθελε να πετύχει, ο θρίαμβος της πειθούς του: την διόρθωσε, την προσάρμοσε στα δικά του στάνταρ (αντιπαραβάλλετε εδώ το σκίτσο του Leon, αναπαράσταση της σχέσης Θεού/Ατόμου και θα δείτε οτι ο ιερέας οικειοποιείται τον ρόλο του Θεού στη ζωή της Barny) . Μόνο το απλανές βλέμμα του στο κλείσιμο, εκφράζει το εσωτερικό του κενό.

-Ending/Finale/Συμπέρασμα: 

Στο φινάλε της ταινίας, ο ήρωας του Jean Paul Belmondo έχει καταφέρει να κλέψει τις εντυπώσεις. Όχι οτι η ερμηνεία της Emmanuelle Riva δεν είναι εξίσου έντονη. Ας τις αποκωδικοποιήσουμε.

• Ο -φαινομενικά- γαλήνιος ιερέας αφήνει μετά το  πέρας των 90 λεπτών, την ψυχολογική αίσθηση του δυναμικού, καταπιεστικού και βίαιου κληρικού (προσέξτε την απάθεια με την οποία σπρώχνει την  Barny σε πολλές σκηνές του έργου, σαν να μετακινεί ένα έπιπλο)- η βαναυσότητά του, πυροδοτείται από την καταπίεση των ανθρώπινων ενστίκτων του.  Ο τρόπος που ο Leon χειρίζεται το τσεκούρι στην σκηνή όπου η Barny προσπαθεί να τον... κολάσει, ξεχειλίζει από καταπιεσμένη αρρενωπότητα. Και να προσθέσουμε τις σκηνές όπου ο Leon φροντίζει το κοριτσάκι της Barny- αυτές ξεχειλίζουν από καταπιεσμένο πατρικό ένστικτο- ή την σκηνή όπου ο Leon παίρνει από τα χέρια της Barny το τσεκούρι, με την φυσικότητα που ένας σύζυγος βοηθά στις δουλειές την γυναίκα του.

• Αντίστοιχα, ο -φαινομενικά- χλιαρός χαρακτήρας της Riva, μέσα από ανάλογα λεπτές τεχνικές ηθοποιίας (προσέξτε οτι το βλέμμα της Barny, προδίδει ορμητικότητα, σεξουαλικότητα, στον αντίποδα του κάπως πιο ''στεγνού'' Leon), καταφέρνει να γίνει πιο ανθρώπινος, πιο συμπαθής. Μπορούμε να λυπηθούμε για αυτή, μπορούμε όμως να χαρούμε την απελευθέρωσή της από την σκιά αυτού του απρόθυμου, αποτυχημένου άντρα.

----------------------------------------------------------------------------------------

Κατεβάστε τους ελληνικούς υπότιτλους, κατ'αποκλειστικότητα, ΕΔΩ.
----------------------------------------------------------------------------------------
Στιγμιότυπα: